Hæhæ!

Jæja ég veit að bloggið hefur dottið pínu uppfyrir hjá okkur. Því miður. En eftir allt sem hefur gengið á síðast liðna viku langaði mig að segja aðeins frá því hvernig ég hef verið að upplifa þetta allt. Ég skrifaði þetta síðasta þriðjudag. Vona að þetta sé ekki of ljótt eða dramatískt fyrir ykkur og vona að ykkur líki

Utanaðkomandi

Atburðirnir í Osló og á Úteyju hafa setið rosalega í mér og mig langar til að segja aðeins frá því hvernig ég er að upplifa þetta sem utanaðkomandi. Ég bý í Bergen í Noregi sem er önnur stærsta borgin í Noregi og er á vesturströnd Noregs. Föstudagurinn var virkilega erfiður dagur, ég var að vinna seinnipartinn svo ég sef út og vakna í mjög góðu skapi. Ég fer í tölvuna og sé að fólk er að syrgja apann í Eden. Ég skoða fréttirnar og Eden er brunnin til kaldra kola. Mér brá mjög mikið við þessar fréttir enda er ég uppalin í Hveragerði og var Eden nokkurskonar „trademark“ Hveragerðis.

Vinkona mín var svo alminnileg að bjóðast til að skutla mér í vinnuna um hálf fimm og segir mér að pabbi hennar sem er með alzheimer hafi týnst í miðbænum. Aftur bregður mér heilmikið við að heyra það enda kannast ég við foreldra hennar og leyst ekki alveg á blikuna. Hann fannst þó seinna um kvöldið soldið ringlaður á kaffihúsi.

Þegar ég mæti í vinnuna tekur vinkona mín og samstarfsfélagi á móti mér og segir að það hafi verið sprenging í miðbæ Osló. Önnur vinkona okkar sem einnig vinnur þarna átti að vera í fríi í dag vegna þess að hún ætlaði til Osló um helgina. Fyrsta sem ég hugsa er að sjálfsögðu er allt í lagi með hana? Jú þær voru búnar að hringja í hana, hún var rétt hjá sprengingunni en sem betur fer kom ekkert fyrir hana nema heilmikil ringulreið og einhver glerbrot svo hún er óhullt. Ég hringi í Orra og spyr hvort frændfólk hans sem býr í Osló hafi ekki örugglega verið á Íslandi, sem þau voru. Ég veit að þetta er einhvernvegin svo einkennileg hegðun og kannski svolítil sjálfselska að vilja alltaf að það sé allt í lagi hjá þínu fólki. En ég býst við því að það sé eðlilegt.

Auðvitað fer fólk í vinnunni að tala um að þetta kemur örugglega líka fyrir hjá okkur í Bergen enda örugglega skipulögð samtök sem eru að gera þetta. Svo hringir Orri í mig og segir mér að þetta sé að versna heilmikið því það er skotárás í gangi á einhverri eyju hjá Osló líka. Auðvitað verður maður dauðhræddur við svona. Fyrst sáu auðvitað allir fyrir sér samtök og marga menn að skjóta á saklausa borgara.

Þegar ég er búin í vinnunni stoppa ég til að kaupa mér kvöldmat. Ég vinn í Lagunen sem er eitt stærsta moll í Noregi. Meðan ég bíð í röð byrjar eldvarnarkerfið að pípa og allir látnir fara út. Fólk þarna varð virkilega hrætt og hljóp út um fyrstu útgangana sem þau sáu. Rífandi börnin sín upp af gólfinu og búðarfólkið að loka búðunum sínum, allir með skelfingarsvip. Hvað á maður að halda? Þetta var ótrúlega óþægilegt eftir svona fréttir og óvissan var hræðileg en þetta var víst ekki neitt og við þurftum bara að bíða úti í svona tíu mínútur mest. Ég var algjör taugahrúga eftir þennan dag.

Nú eru nokkrir dagar liðnir síðan þetta kom fyrir og allur hryllingurinn sem er búinn að koma fram í sjónvarpinu og maður er búinn að lesa um er yfirþyrmandi. Það er ótrúlegt að upplifa hvað helgin er búin að vera ótrúlega löng og erfið. Það er búið að vera þunkt yfir öllu og öllum. Það var og er eiginlega ennþá ekkert sýnt í sjónvarpinu nema fréttir af þessu. Um helgina voru ekki einu sinni veðurfréttir. Öllu var frestað. Heil þjóð er stopp og er fyrst núna að ná að jafna sig. Það er eins og hver einasti einstaklingur í Noregi missti einhvern nákominn þó svo maður þekki engann sem lenti í þessu. Því verður ekki lýst í orðum hvernig þessir dagar hafa verið.

Nú er semsagt komið fram að þetta var einn maður sem gerði þetta allt saman. Einn maður sem eyðilagði svona mikið fyrir svona mörgum. Ég hef sjaldan vitað af öðrum eins skræfuskap. Hann planaði þetta frá 2009. Hann passaði meira að segja að markaðsetja sig rétt fyrir þetta. Skiptir miklu máli að líta vel út. Hann byrjar á því að sprengja miðbæ Osló, til þess að athygli lögreglu og annarra væri þar. Hann fer svo með bát að eyjunni og þykist vera lögreglumaður sem ætlar að ræða við fólkið um atburðina í Osló. Úteyja er þá full af áhyggjulausum unglingum og ungu fólki sem er að skemmta sér í útilegu, eitthvað sem við öll þekkjum. Á bátnum með honum er umsjónamaður eyjunnar Monika sem spyr hann spurninga um hvað hann sé að gera þarna og afhverju. Hann er suttorður og vill ekkert ræða þetta við hana eða aðra. Mögulega hefur hana grunað að eitthvað var ekki rétt því það fyrsta sem hún gerir þegar hún kemur á eyjuna er að tala við þá sem sjá um öryggisgæsluna á eyjunni. Hann kemur á eftir henni og drepur hana fyrst. Svo byrjar hann í rólegheitunum að rölta um og skjóta á alla sem hann sér. Hann kallar meira að segja á fólk og segist vera frá lögreglunni. Hann gefur þeim falskt öryggi og auðvitað voru margir fegnir því að þeim væri bjargað og hlaupa að honum. Í einn og hálfann klukkutíma gengur hann um eyjuna og hlær og kallar á eftir krökkunum að þau munu öll deyja og enginn mun komast undan. Hann röltir í tjöldin og athugar hvort það feli sig einhver þar. Hann stendur á ströndinni og skýtur á þá sem reyna að synda í burtu. Enginn var óhulltur.

Hann þykist vera voða stór kall núna. En ég sé bara aumkunarverðann mann sem vill bara athygli og skræfu. Hann ræðst á börn, áhyggjulausa óvopnaða krakka sem eru litlar líkur á að standi upp gegn honum, hann gerir það á eyju svo það sé engin undankomuleið, hann gætir þess að lögreglan sé upptekin svo hann fái sem lengstan tíma einn með fórnarlömbum sínum. Hann vill líta vel út svo hann fer í ljós og í myndatöku með förðunarfræðing og fer á stera. Allt svo að þegar myndirnar af honum fara að hellast inn í fjölmiðlum þá líti hann nú vel út á þeim. Hann vildi meira að segja að réttarhöldin væru opin alminningi, en honum var neitað, hann sagðist vilja vera þekktur. Ég held að málstaðurinn hafi ekki skipt hann neinu máli, hann vill að við verðum hrædd við hann, hann vill að aðrir rugludallar líti upp til hans, hann vill verða „einn þekktasti einstaklingur samtímans“ einsog hann segir sjálfur í stefnulýsingu sinni. Það eiga allir að vera á hans skoðun. „Sjáið bara hvað skéður ef þið eruð ósammála mér!“ Hann hegðar sér einsog lítill, frekur og athyglissjúkur krakki.

Persónulega finnst mér hann ekki þess virði að eyða orku í. Ég hef enga orku til að gefa honum. Ég varð vissulega reið honum fyrst. En það er öll orkan sem ég hef eytt í hann. Öll mín orka og tár hefa farið til fórnarlambanna og aðstandendanna. Það er ekki hægt að ímynda sér hvað þau hafa gengið í gegnum. Það var blóð allstaðar, á veggjum, gólfi, á jörðinni og sjórinn var rauður. Það var stelpa sem synti í tvo tíma á nærfötunum í ísköldu vatninu með skotsár í hendinni. Það voru börn sem kvöddu foreldra sína í símann eða með smsum. Það var fólk sem þóttust vera lík og lágu undir líkum vina sinna og í blóði þeirra. Það voru foreldrar sem ekkert fengu að vita annað en það sem þau sáu í sjónvarpinu því börnin þeirra þorðu ekki að tala við þau í símann. Eina sem þau gátu gert var að vera heima hjá sér, langt, langt í burtu frá börnunum sínum að bíða eftir smsum um að þau væru enn á lífi að fela sig bakvið klett en að hann gæti komið á hverri stundu. Bíðandi eftir fréttum um að þeim yrði bjargað eða annað verra... Þarna var fólk sem horfði upp á bestu vini sína deyja. Þarna var fólk sem reyndi að stoppa hann en dóu fyrir. Það er meira að segja vitað um börn um fimm ára á eyjunni. Ellefu ára lítill drengur á eyjunni. Hann horfði á pabba sinn deyja og bað morðingjann að drepa sig ekki því hann væri bara ellefu ára. Hann er örugglega sá eini sem morðinginn viljandi þyrmdi þennan dag. Ellefu ára barn sem horfir upp á allt þetta og sem syndir svo í langan tíma þangað til hann hittir fólk sem syndir með honum. Hann segist hafa séð pabba sinn deyja og þau hvetja hann til að halda áfram að synda, hann væri svo duglegur, segja honum að synda fyrir pabba, synda fyrir mömmu. Hann skilur þetta ekki og segir við þetta ókunnuga fólk „Ég hélt að lögreglan ætti að vera góð“.

Það er mikið talað um að það tók lögregluna allt of langan tíma að koma á eyjuna. Ég er sammála. Það eru allskonar afsakanir í gangi, sumar skiljanlegar aðrar alveg útí hött. Burt séð frá þeim þá er einn og hálfur tími ekki eðlilegur. Getiði ímyndað ykkur að bíða í einn og hálfann tíma eftir björgun? Með það allan tímann yfir höfði þér að vera fundinn og skotinn? Það er nokkuð ljóst að einhverju þarf að breyta. Við erum greinilega ekkert heilög hérna á norðurlöndunum. Það er nokkuð ljóst að það þarf að skoða eitthvað í kerfinu og ég býst ekki við öðru en að það verði gert núna eftir þetta en mér finnst að hin norðurlöndin eigi að gera hið sama.

Jens Stoltenberg, forsætisráðherra Noregs, er búinn að standa sig eins og hetja síðan þetta allt gekk á. Aumingja maðurinn missti fullt af fólki sem hann þekkti og kannaðist við. Vinir og börn vina hans fórust þennan dag. Þetta var árás á flokkinn hans. Hann hefur birst í sjónvarpinu oft síðan á föstudaginn og alltaf sér maður baugana vaxa undir augunum á honum. Hann svitnar í viðtölunum og aumingja maðurinn er með poka undir augunum niður á kinnar sem reynt er að fela með farða. En hann þarf að standa sig fyrir þjóðina. Hann þarf að gera allt til að hugga hana og styðja við bakið á henni. Það er ekki eðlilegt álagið sem maðurinn er búinn að vera undir. En hann sagði svo margt fallegt í ræðunni sinni í athöfninni í dómkirkjunni í Osló á sunnudaginn. Hann sagði frá vinum sínum sem væru farnir og röddin í honum brast. Hann sagði að hann væri þarna fyrir þjóðina. Hann sagði eitthvað á þessa leið, ef einn maður getur búið yfir svona miklu hatri, hugsið ykkur hvað við öll getum búið yfir mikilli ást. Athöfnin var magnþrungin og fólk brotnaði þar niður. Konungsfjölskyldan var þar og kóngurinn grét mikið og drottningin var með grátbólgin augu og þau voru svo sannarlega ekki þau einu sem grétu.

Á mánudagskvöldið voru minningarathafnir útum allt land. Að sjálfsögðu fórum við og tókum með okkur blóm og kerti. Hérna í miðbænum er blásteinninn eitt helsta kennileitið svo hann varð minnisvarðinn í borginni okkar. Hann var búið að fylla með litríkum og fallegum blómum og kertum af öllum stærðum og gerðum. Við lögðum blómin okkar frá okkur og kveiktum á kertunum. Við stóðum þarna við minnisvarðann heillengi. Stundin var magnþrungin. Allir voru með tár í augunum. Enginn sagði neitt nema börnin. Þarna voru mörg þúsund manns og allir voru svo þungir og alvarlegir í framan. Við stóðum og horfðum á fólk leggja blómin sín þarna og kveikja á kertum. Börn setja myndir þarna sem þau hefðu búið til. Við horfðum á fólk gráta. Við heyrðum ekkert í ræðunum en það skipti engu máli. Við stóðum þarna í hring utanum minnisvarðann og við tengdumst ókunnugu fólki á einhvern ólýsanlegan hátt í sorg. Við grétum öll saman. Ég horfði á fullorðna menn gráta. Ég horfði á vinkonur hugga hvor aðra. Ég horfði á börn sem þögðu og skildu alvarleikann. Börn sem lögðu blóm á minnisvarðann og störðu stjörf á öll kertin og blómin. Ég horfði í augun á fólki og allir skildu alla. Ég held að allir hafi þurft á þessari samstöðu að halda, allir þurftu huggun, allir þurftu styrk til að halda áfram. Þetta var magnþrungin og ólýsanleg stund.

Eftir allt þetta get ég ekki lengur séð mig sem utanaðkomandi. Ég sé mig varla sem útlending lengur. Ekki eftir að hafa fundið þessa samkennd og ekki eftir að hafa upplifað þessa hræðilegu atburði með þjóðinni.

Halló!

Biðst afsökunar á hversu langt líður á milli bloggfærslna hérna en það var komið að Orra að blogga og hann er ekki ennþá búinn að því svo ég ætla bara að láta vaða og skrifa eina litla hérna.

Jæja þó það sé nú langt síðan síðast þá er nú ekki mikið sem mér dettur í hug að blogga um en ég ætla að gera mitt besta.

Í sumar vorum við bæði dugleg að vinna að sjálfsögðu, Orri á leiksskólanum og ég á Fröken Reykjavík sem naglahönnunarlærlingur! Það var ótrúlega skemmtilegt og gekk mjög vel. Orri kemur auðvitað með skemmtilegar sögur af krökkunum á leiksskólanum á hverjum degi. Yndisleg þessi börn, hvað þau eru hreinskilin og hvað þeim dettur í hug. Orri talar víst „ensku“ þegar hann talar við börnin því hann er með öðruvísi hreim en þau eru vön Þó mér finnst hann nú vera að ná Bergenska skrollinu nokkuð vel! Ein lítil snúlla var eitthvað ósátt við hann um daginn og setti upp skeifu og sagði honum að honum væri sko ekki boðið í afmælið hennar þar sem myndi sko fullt vera af ís og fullt af prinsessukjólum!

Auðvitað komum við í heimsókn til Íslands í sumar þar sem við gerðum heilmikið skemmtilegt meðal annars að fara beint í útilegu um versló, mála mynd og borða KFC.

Svo kom Auður með okkur til Norge til að vinna í að klára doktors ritgerðina sína og komin með sæta íbúð í Grænuhlíð og vinnu svo það fer vel um hana. Það er rosa gott að vera komin með hluta af fjölskyldunni hingað út. Edda Sonja kom í heimsókn til okkar um daginn og það var ótrúlega gaman að hafa hana þó það hefði verið stuttur tími. Við svefnpurkurnar sváfum að sjálfsögðu saman inní herbergi og það minnti mig ferlega á jólin að vakna svona saman, svo var ágætt að fá útrás fyrir kjánahúmorinn okkar... „iiih“ Svo á morgun kemur Erlingur í heimsókn til okkar og verður um helgina! Ótrúlega gaman að fá fólk í heimsókn til okkar J

Það gengur rosa vel í skólanum og er ég í textíl áfanga núna og er með algjört æði fyrir vefstólunum!  Í áfanganum verður svo farið í skólaferðalag til Álasunds í viku og þar skoðuð allskonar spennandi fyrirtæki og verksmiðjur. Svo var bekkurinn að ákveða að fara til Berlínar í febrúar... nánar tiltekið á afmælisdaginn minn.. En það er ótrúlega spennandi og örugglega ágætis borg

Ég er búin að vera að prenta út allar myndirnar okkar úr tölvunum og það voru hvorki meira né minna en rúmlega 3000 myndir! En það var svo æðislegt tilboð í Foto Knudsen að ég bara varð.. Nú er bara verið að vinna í því að setja þetta allt í albúm og þegar við komum aftur heim til Íslands verður nóg að gera að flytja þetta allt heim Hvað þá fyrir gesti sem koma og kíkja á þetta

Ég á svo yndisleg bræðrabörn sem sakna frænku sinnar greinilega pínu. Hringdi í Hörð minn á afmælisdaginn hans og hann spurði mig hvort ég væri á Íslandi, ég sagði honum að ég byggi í útlöndum og kæmi ekki fyrren um jólin og gæfi honum knús þá. „En þá kemstu ekki í afmælisveisluna mína...“. Sumir vita alveg hvernig á að kremja hjartað á frænku sinni J Æji kúturinn minn..
En svo fékk ég líka skemmtilega símhringingu um daginn! Heyrðist voðalega furðulegt hljóð og ég skildi ekki afhverju mamma var að hringja.. Svo heyri ég „Annabella hvað ertu að gera? Halló? Anna? Varstu að hringja?“ Nei.. ég var ekki að hringja... en þá hafði litla snúllan stolið símanum þegar amma sá ekki til og hringt í frænku sína í Noregi Svo fékk ég að heyra hana segja Amma og Anna og þegar ég bað hana að segja það aftur þá sagði hún bara Nei nokkru sinnum J Ótrúlega gaman að þessum elskum J Sakna þeirra allra ferlega..

En yfir í annað... Við Orri fórum á deit um daginn, við ákváðum að fara að sjá leikfangasögu þrjú enda bæði miklir aðdáendur að kvikmyndunum síðan við vorum krakkar En hérna í Noregi valin sæti á miðunum, svona einsog þegar maður fer í leikhús á íslandi þá sestu ekki hvar sem er.. Þegar við komum inn í salinn er hann tómur, fyrir utan eitt par sem sat fyrir miðjann salinn. Við erum með fullar hendur af poppi og nammi  og miðarnir í vasanum mínum svo við ákveðum að fyrst salurinn er svona tómur þá skiptir það líklega engu máli hvar við setjumst svo við finnum okkur ágætis sæti fyrir miðju og setjumst niður og ég ákveð að athuga hvar sætin okkar eru bara svona ef ské kynni að einhver kæmi  sem ætti þessi sæti.. En þá stendur á miðanum 10 röð sæti 7 og 8 svo ég byrja að telja raðirnar og jú við erum í röð tíu... og auðvitað í sætum sjö og átta! Okkur fannst þetta mjög merkilegt sérstaklega þar sem salurinn er með rúmlega 200 sætum
Deitinu var nú samt ekki lokið því á leiðinni að rútustöðinni eftir að hafa fengið okkur að borða á Burger King (að sjálfsögðu) sjáum við eitthvað hreyfast í einu af stóru trjánum í garðinum sem við löbbum í gegnum. Svo við löbbum nær og þá kemur rödd úr trénu! Svo við kíkjum betur (ekkert auðvelt að sjá enda rosalega þykk tré) Þá er nakinn kall uppí trénu! Mér brá nú bara ekkert lítið.. haha! Ég meina hvernig er hægt að komast þarna upp? Greinarnar eru ótrúlega þykkar.. Fyrr en varði var maðurinn kominn með smá áhorfendahóp sem stóð og flissaði Þetta var smá ævintýraferð hjá okkur

En ég ætla ekki að hafa þetta mikið lengra í þetta skipti, megið endilega aðstoða mig að reka á eftir Orra að vera duglegri bloggari

 

Kveðja,

Anna Birna

Sæl veriði gott fólk sem les þetta blogg!

Það er aðeins lengra liðið en venjulega síðan við komum með blogg svo ég bið trygga lesendur bloggsins innilegrar afsökunar á því.

Það er nú heilmargt búið að gerast síðan við blogguðum síðast. Til dæmis fórum við Orri á þorrablót hjá Íslendingafélaginu í Bergen, spilakvöld með Marte og Benjamin og ég fór svo í bekkjarferðalag til London í febrúar í þrjá daga. Það var alveg ótrúlega skemmtilegt. Við fórum  á allskonar söfn og kíktum í fræg húsgagnafyrirtæki einsog Knoll sem framleiðir til dæmis hinn fræga Barcelona Chair og fengum að komast að því hvernig prósessið er frá hugmynd í alvöru húsgagn sem selt er útí búð. Hópurinn hristist vel saman í ferðinni og við skemmtum okkur virkilega vel.  London er mjög sérstök borg, hún hefur til dæmis Oxford street sem er brilliant, frægt hverfi sem heitir Piccadilly (segðu það oft og hratt ) og það talar allt við þig. Semsagt allir dauðir hlutir tala við þig svo þú þarft ekkert að hugsa fyrir sjálfa þig heldur segir vélin við hliðina á þér nákvæmlega hvað þú átt að gera. „Bewere of the doors!“ og svo lokast hurðin bara og svekkjandi fyrir þig ef þú stendur þar á milli. Einusinni lokaðist nú lestarhurðin á Thomas og annað skipti var Fredrik bara ekki nógu snöggur og missti af okkur öllum. En það er í lagi með þá báða

Við versluðum líka örlítið en skemmtilegustu innkaupin mín voru nú þegar við vorum á flugvellinum á leiðinni heim og mér fannst ég alveg bráðnauðsynlega þurfa að kíkja inní HMW sem er búð sem selur myndir, tónlist og leiki. Fyrsta sem ég sé er Shirly Valentine. Jú það er alltílagi þó þú vitir ekkert hvaða mynd það er, það er bara ekkert skrítið. Enda varð ég hissa að sjá hana þarna í búð sem selur bara nýjustu og frægustu myndirnar. En málið er að þetta er ein af uppáhalds myndunum hennar mömmu. Bresk gamanmynd um konu sem verður ástfangin af lífinu. Ef þú hefur ekki séð hana þá mæli ég eindregið með henni. En mér fannst æðislega gaman að geta keypt hana handa mömmu minni og senda henni surprise enda hefur hún ekki séð hana langalengi því hún er einhvestaðar í kassa á vhs svo það er ekki hægt að spila það í þessum tæknilegu dvd tækjum sem tröllríða öllu þessa dagana.

Svo átti ég nú afmæli á dögunum, á konudaginn meira að segja svo að sjálfsögðu fékk ég alveg extra mikið dekur. Ég hélt líka örlítið kvöldmatarboð fyrir bekkinn hérna. Það var virkilega skemmtilegt og ég var meira að segja með smá Íslenskt nammi og harðfisk fyrir krakkana að prófa. Harðfiskurinn féll enganvegin í kramið og það þótti hetjudáð að klára allann bitann sinn. Við Orri kvörtuðum nú ekki yfir því enda bara meira fyrir okkur seinna Við áttum mjög skemmtilegt kvöld og ég fékk afmælissönginn sunginn fyrir mig bæði á íslensku og svo norska afmælissönginn sem er virkilega skemmtilegur og inniheldur líka nokkur dansspor. Svo á Orri bráðum afmæli og höfum við ákveðið að kíkja á eitt stikki brann leik í tilefni af því. Það verður spennandi.

Orri er núna búinn að kaupa sér kort í ræktina og fer nánast á hverjum degi og núna þegar snjórinn er loksins farinn að hverfa getur hann farið að hjóla í vinnuna og á fótboltaæfingarnar. En af því eru góðar fréttir að færa því hann Orri hefur farið á nokkrar æfingar hjá varaliðinu í Loddefjord sem er hérna ekkert svo langt frá. Nema hvað að hann mætir snemma á æfinguna og þá er Aðalliðið að æfa og þjálfarinn spyr hann hvort hann sé ekki nýji markmaðurinn og að það vantar markmann og hvort hann vildi nú ekki fylla í þá stöðu á æfingunni. Strax eftir æfinguna kemur þjálfarinn og spyr hann hvort hann vilji nú ekki frekar æfa með aðalliðinu og kemur með félagsskiptapappírana strax J Svo núna er hann farinn að æfa þrisvar til fjóru sinnum í viku!

Linda Pé og Jón Páll á þorrablóti í Bergen


Það gengur vel í skólanum og alltaf jafn skemmtilegt. Ég bjó til koll um daginn. Hann var ferlega tæknilegur miðað við stólana hjá hinum í bekknum sem voru meira svona hugsaðir til að vera flottir. En málið með minn er að hann er í fimm pörtum og það eru bara bönd sem halda honum saman. Mér fannst hann óttalega ljótur fyrst innanum alla hina kollana. En áttaði mig á því að minn var lang flóknastur og tæknilegastur svo ég held ég sé bara smá stolt af honum. J Annars er bara heilmikið að gera og alltaf jafn gaman af því.

Nú fer að koma sumar svo ég hef verið að velta fyrir mér hvað ég get nú gert þá. Ég rakst á íslenska stelpu sem vinnur hérna við að gera neglur á fínni styrtistofu. Mér datt í hug að þetta gæti nú hentað mér ágætlega enda mjög vandvirk, kammó og nenni alveg að gera sama hlutinn aftur og aftur En þá þarf ég að taka tvö námsskeið og þau kosta skyldinginn. Svo þetta eru bara vangaveltur en sem komið er en mér skilst að þetta borgi sig fljótt ef ég er flink. J

En veðrið er nú loksins farið að skána en það er búið að vera allt á kafi í snjó síðan við komum heim um jólin og alltaf þegar maður heldur að snjórinn sé nú að fara þá kemur snjóbylur. En núna held ég að þetta sé í alvöru. Um daginn var ég að rölta þreytt heim úr skólanum í slabbi og er komin hálfa leið upp löngu brekkuna heim til okkar þegar ég sé lítinn hvítann hund hlaupa fyrir tvo bíla beint fyrir framan mig. Bílarnir snarstansa og ég auðvitað í sjokki reyni að ná honum af götunni. Konan í öðrum bílnum spyr mig hvort ég ætti hundinn og ég neitaði því og þá sagði hún að það þyrfti einhver að ná honum áður en hann slasast... hinthint... ohh... og auðvita sagðist ég myndi gera það. Og elti hvutta niður brekkuna aftur og rétt áður en hann fór útá aðalgötuna sem hefði nú verið hræðilegt fékk ég hann til að koma til mín.. Svo ég tók hann upp og dröslaðist með hann á fanginu upp brekkuna aftur rennandi blautann og þungann og bankaði á nokkrar dyr til að tékka  hvort þau vissu hver ætti hundinn.. enginn kannaðist við hann svo ég varð að fara með hann heim og hringja í númerið á ólinni. Orri varð ekkert lítið hissa þegar ég kom með blautann lítinn loðinn gest heim og átti nú ekki orð yfir að ég væri að svo desperate að fá gæludýr að ég þyrfti að stela hundi af götunni. Litla krúttið hét Bamse og bjó á einhverjum sveitabæ langt frá og hafði greinilega ekki átt að fara svona rosalega langt að heimann og eigendurnir voru fegnir að ég náði honum áður en hann lenti í einhverjum ósköpum. Góðverk mánaðarins

Það er bráðnauðsynlegt hérna í Bergen að eiga góð stígvél. Enda eru fyrstu gúmístígvélin mín orðin svo götótt að það er ekki hægt að ganga í þeim lengur. En þetta er í lagi.. ég keypti mér ný um helgina.. og þau eru meira að segja með háa hæla! Aumingja Orri hefur ekki átt nein allann þennan tíma og alltaf verið blautur í fæturna þessi elska. En núna hefur hann loksins keypt sér gúmítúttur! Sem er kúl! Hérna í Bergen allavega.. Rigningaklæðnaður er nebbla í tísku

En ég ætla ekki að hafa þetta mikið lengra, skilst að það sé allt gott að frétta að heiman. Efnahagurinn ennþá í rúst og ég fékk nokkrar áhugaverðar kenningar í dag um það hvernig það gæti nú hafa komið fyrir.. Þar komu ísbirnir, h&m og snobb við sögu...  Auðvitað vita allir hérna af eldgosinu heima og ég fékk ferlega krúttlega spurningu í dag „Anna mín, er ekki alltílagi? Dó einhver í eldgosinu sem þú þekkir? Hefur þetta haft áhrif á einhvern í fjölskyldunni þinni?“  Mjög sætt en sagði viðkomandi að hafa nú ekki áhyggjur því þetta er víst bara eitthvað pollagos

En takk í bili,

Anna Birna

Jæja já komið nýtt ár og við höldum áfram að gera það gott í Bergen.  En við flugum til Íslands rétt fyrir jól og vorum þar í 3 vikur.  Frábært að koma heim og hitta alla og slappa af. En við dvöldum á Hofsvallagötunni hjá Unni og Gumma sem var prýðisgott.

Við komum í byrjun janúar aftur til Noregs úr hitanum á Íslandi og það var alveg ískalt og allt á kafi í snjó hér í Bergen. Þannig er þetta búið að vera í meira en mánuð, þetta er víst snjóþyngsti og kaldasti vetur hér í Bergen í fjölmörg ár. Nojararnir nýta snjóin og var annar hver maður sem ég mætti í gær á gönguskíðum en það er vinsælt sport hérna í landi Björns Dæhlis, en vinkona Önnu úr skólanum sagði að við ættum endilega að koma með henni á gönguskíði það væri geðveikt skemmtilegt, hahha sé það ekki alveg fyrir mér en er alveg til í að prófa þetta einhvern daginn.

Veðrið er búið að vera mjög stillt þannig að það myndaðist svakaleg mengun í borginni og fólki var ráðlagt að vera ekki mikið á ferðinni í miðbænum. Yfirvöld  reyndu að minnka mengunina með að því að gefa frítt í strætó,  svo var reynt að kyrrsetja bílaflotann með því að banna bílum sem með sletta tölu aftast í númerinu að keyra á mán,þri og mið og oddatölunum á hinum dögunum, það  hafa því verið ansi margir fótgangandi eða í strætó. En veðráttan breyttast eitthvað þannig að ég held að þetta mengunarský sé að mestu horfið.  Við erum orðin frekar þreytt á þessum snjó en hann virðist ekkert vera á leið burt þar sem snjónum kyngir niður akkúrat núna.

En já ég er áfram að vinna á leikskóla, en ég byrjaði á nýjum stað í janúar þar sem ég verð allavega fram í ágúst svo sjáum við til hvað ég geri. Þetta er mun stærri staður en hinn og fleira fólk á mínum aldri sem vinnur þarna. En vinnan mín er einhverja 10km frá Vassteigen þar sem við búum, samt þarf ég að taka 2-3 strætóa til að komast í vinnu sem tekur um klukkustund. Frekar glatað strætókerfi hérna, svo eru strætóbílstjórarnir oft ansi steiktir. En ég hef oft þurf að sætta mig við það að þeir stoppi ekkert fyrir mér heldur rjúki bara framhjá. Ég spurði bílstjórann að þessu, en hann sagði að maður þyrfti að vinka strætóinum helst með báðum höndum svo bílstjórinn viti hvort hann eigi að stoppa.  Ekki nóg með það þegar þeir stoppa þá hef ég og Anna bæði lent í því að vera áminnt hressilega af þessum dúddum fyrir að vera ekki með endurskinsmerki. Þannig að strætóbílstjórar stoppa ekkert fyrir manni nema maður veifi eins og vitlesingur og sé með endurkinsmerki. En maður fer nú að minnka þetta strætóvesen því ég keypti mér hjól og ætla að gerast hjólavitleysingur um leið og snjórinn bráðnar.

En af Önnu er það að frétta að hún er að fara til London með bekknum  15-18 febrúar. Þeim buðust hræódýrir miðar og auðvitað nýttu þau tækifærið og bókuðu ferð, ætlunin er að nota ferðina í að skoða einhver söfn fyrir skólann auk þess að vera skemmtiferð. Svo er planið hjá okkur að skella okkur á þorrablótið 19 febrúar sem Íslendingafélagið stendur fyrir en það á víst verða fjölmennt.

Svo má ég til með að minnast á handboltalandsliðið sem er búið að standa sig frábærlega og er maður búin að vera alveg límdur við skjáinn, það var heldur ekki leiðinlegt þegar við unnum Norðmenn en þeir voru mikið að tönglast á undanúrslitasæti  sem var kannski ekki alveg raunhæft fyrir þá. Árangur strákanna okkar vekur athygli hérna í Noregi,  en það er merkilegt hver viðbrögð fólks eru þegar maður segist vera frá Íslandi þá er alltaf á minnst á fjármálakreppuna og BrannÍslendinga og svo er oft bætt við en þið eruð góðir í handbolta. En ég vona að þeri gíri sig upp og hirði bronsið á eftir með því að vinna Pólverjana. Anna er meira að styðja landsliðið úr fjarlægð en hún horfði þó á fyrstu 5 mínúturnar á móti Frakklandi og ákvað það að ef hún væri í handbolta þá væri hún sóknarmaður..

Svo ætlar Anna að elda lambalæri og annað góðgæti í kvöld, en við vorum að fara að sofa um síðustu helgi þá rann upp fyrir henni að það var bóndadagurinn og kellan ekkert búin að stjana við mig, þannig að við frestuðum bóndadeginum til dagsins í dag J. En ég segji þetta gott og við reynum að láta liða styttra á milli næstu skrifa.

Ég að lifa mig inn í handboltann


Anna fær nudd hjá Trine-Lise

Kv. O

Sæl veriði!

Mér finnst löngu vera kominn tími á eina bloggfærslu.

Það er heilmarkt búið að gerast síðan síðast. Við fengum til dæmis sætann og loðinn gest til okkar í nokkra daga. Það var virkilega notalegt að hafa hann Lappa hjá okkur sem er íslenskur fjárhundur sem við fengum að passa á meðan fólkið sem leigir okkur skrapp í heimsókn heim til Íslands. Þó hann sé gamall þá var hann ekki dauður úr öllum.. hann var hress og lét mann vita hvað hann vildi. Orri var nú svo mikið borgarbarn í byrjun að ég þurfti að kenna honum að halda í ólina og að gefa honum trít. En hann var farinn að hegða sér einsog pró undir lokin. Eitt skipti sem ég fór með hann út að labba um morguninn og það hafði allt frosið um nóttina.. Ég var ferlega þreytt og nývöknuð og það er ekki beint góð blanda fyrir mig.. Kannski er það bara nóg að vera nývöknuð! Eníveis... Það er ferlega hált og ég rann beint á rassinn í brekkunni og rann niður nokkra metra... og hundurinn á undan... greyið... Gat ekki hreyft mig útaf marblettum í nokkra daga.

Af Orra er allt frábært að frétta.  Hann er meira að segja kominn með aukavinnu við að lýsa leikjum á netinu. Mjög líkt því sem hann var að gera hjá UEFA bara ekki alveg eins umfangsmikið. Hann sá þessa auglýsingu á íslendingar í bergen síðunni og ekki nóg með það þá var það bekkjafélagi minn úr Versló sem var að auglýsa eftir fólki í Bergen.  Annars líkar honum mjög vel í leiksskólanum sem hann er í núna. Hann er núna að læra fyrir próf þessi elska og er hann að fara í það núna á mánudaginn og vonar maður bara það besta útúr því.

Það gengur vel hjá mér í skólanum einsog venjulega, er núna í nýjum kúrs um liti og form og eru kennararnir einir þeir furðulegustu og skemmtilegustu sem ég hef haft.

Í næsta paragraphi smá spoiler alert! Samt alls ekkert alvarlegt. Lofa.

Við fórum á New Moon um daginn sem er önnur mynd í twilight seríunni. Ævintýramynd um vampírur og varúlfa. Þar sem hann Fredrik minn úr skólanum hefur mikinn áhuga á hvaða fantasíu sem er þá bauð ég honum með. Ég skemmti mér mjög vel enda algjör stelpumynd og eina skiptið sem sæti varúlfastrákurinn var í einhverju að ofan alla myndina var þegar hann var að var að breytast og auðvita þurfti bolurinn að rifna utanaf honum. Það var þó full vinna að íta í strákana sitthvorumegin við mig. Annar var alltaf að sofna og hinn hætti ekki að hrista höfuðið! Ég viðurkenni alveg að myndin er kannski ekkert eitthvað meistaraverk en sagan er mjög skemmtileg!

Ég er orðin algjör djammari hérna, búin að fara tvisvar út síðasta mánuðinn. Í fyrra skiptið var það í afmælið hennar Trine-Lise bekkjasystur minnar. Ég skemmti mér alveg ótrúlega vel fyrir utan að ég sá ferlega eftir því að hafa kennt krökkunum íslenska textann við „Kalli litli kónguló“ Því þessar elskur fengu ekki nóg af því að syngja það fyrir mig. Núna eru þau komin með æði fyrir jólalaginu okkar íslenska „Jólahjól“ og hleypur fólk um og syngur „jolojol!“ Nýjasta nýtt í þeim bransanum er að fá að læra piparkökusönginn í Dýrin í Hálsaskógi á íslensku... Ég er bara ekki viss hvort ég vilji það! En kvöldið var virkilega skemmtilegt og ég fór meira að segja niðrí bæ með krökkunum. Þó að sjálfsögðu ég entist ekki neitt þar og fór fljótlega heim.

Í gærkvöldi bauð annað árið okkur fyrsta og þriðja árinu í jólaboð. Ég undirbjó mig með henni Elisabethu minni og skemmtum við okkur mjög vel við það. Svo mætum við á svæðið og það var búið að umbreyta litla fyrirlestra salnum okkar með seríum og fallegu borði með dúk og kertum og tilheyrandi. Við fengum fordrykki og svo var frábært hlaðborð. Þar næst voru nokkrir leikir, til dæmis var kvis og það voru mest þrír í hverju liði og það er mjög gaman frá því að segja að liðið mitt var í öðru sæti. Þó það hafi verið svona fjögur í fyrsta hehehe... Mjög stolt af því. En það var mikið af mingli og ég talaði til dæmis í fyrsta skipti við einn bekkjabróður minn..... Mjög undarlegt að hafa ekki talað við hann neitt þessa fjóra mánuði og bekkurinn er bara ellefu manns.... En þetta bara gerðist óvart svona! Ég fékk líka að nota myndavélina hjá vinkonu minni þetta kvöld og ég fæ væntanlega fljótlega myndirnar og set ég þær um leið á fb! hlakkhlakk!
Talaði nú líka við einhvern strák þarna sem fannst mjög áhugavert að ég væri frá Íslandi vegna þess að ég lít víst ekki út einsog týpískur Íslendingur... hmm... Hann var alveg viss um að íslendingar væru meira svona skáeygðir... einsog Björk... HAHAHAHAHA! Hann hélt því líka fram að hann þekkti sko fullt af íslendigum og þeir væru líka svona skáeygðir... Hann var semsagt alveg viss um að við litum út einsog eskimóar! Ég gapti því ég hef aldrei heyrt að ég líti ekki íslensk út... einmitt þveröfugt! Hahahah greyið strákurinn...

En nú er ekki langt í jólin og er það hefð hérna í Bergen að búa til risastóran piparkökubæ í miðbænum. Víst sá stærsti í heiminum. Nema hvað að þetta árið gerðist hræðilegur harmleikur hérna í Bergen þegar það hafði verið rústað öllum bænum. Einhver hafði komið um nóttina og brotið niður öll fallegu húsin sem fullt af fólki hafði búið til. Öll borgin varð virkilega sorgmædd og hissa yfir þessu. Það er ferlega merkilegt að sjá hvað fólkið hérna er tilfinningaríkt og þegar eitthvað gerist þá sést það á öllum... Þegar Brann gengur vel er öll borgin í góðu skapi og núna þetta með piparkökubærinn er allur bærinn sorgmæddur og reiður. Ótrúlegt. En það var meira að segja einhver ríkur kall sem bauð heila miljón þeim sem gæti bent á hver gerði þetta. Það kom í ljós að þetta var 22 ára strákur og hann gerði þetta einn! Ég hélt að þetta væru pottó einhverjir táningar að fíbblast... En bærinn tók sig til að endurbyggði bæinn og var hann opnaður almenningi núna 3. Desember. Við erum reyndar ekki búin að kíkja en það verður mjög fljótlega! Leikskólinn hans Orra var einn af þeim sem hjálpuðu við endurbyggingu bæjarins og fékk Orri meira að segja heiðurinn af því að afhenda piparkökuleikskólann sinn bænum ásamt tvem öðrum starfsmönnum. Það var meira að segja tekin mynd af honum fyrir eitthvert fréttablaðanna og tekið niður nafnið hans! Mjög stolt af honum.

Ég skellti mér með Fredrik og Natöshu á jólamarkað Steiner skólans hérna í Bergen. Sem er grunnskóla keðja hérna í Noregi og fór hann Fredrik í slíkan skóla. Þessir markaðir eru víst alveg frábærir og varð ég að sjálfsögðu að koma með og sjá. Ég fékk að prufa að elda pulsu yfir eldi sem var vafin í brauði og það var hægt að baka piparkökur og kaupa heimalagaðar kökur, sultu og saft og allt mögulegt. Ég skemmti mér ekkert smá vel.

Á morgun ætlum við stelpurnar að hittast og hafa julaverksted þar sem við ætlum að baka piparkökur og föndra jólakort saman og hlusta á jólatónlist. Það gæti meira að segja verið að við horfum á eitt stykki Love Actucally! Spennandi..

En í dag er planið að baka piparkökur og fleira góðgæti og jafnvel setja saman eitt stykki piparkökuhús. Betra að gera það sem fyrst það er nú ekki langt í það að við förum heim og erum við bæði alveg að missa okkur í spenningi yfir því! Minna en tvær vikur í það!! Fljúgum semsagt þann 18. heim.

En nú er þetta orðin stór og feit færsla hjá mér svo ég ætla ekki að hafa þetta mikið lengra í bili!

Takk í dag!

Hadebra!

Anna Birna

Jæja ég sá mig tilneyddan til að rita eina færslu hérna eftir mikið suð frá Önnu þess efnis J

En þó að við séum mikið til bara að vinna og skólast þá hef ég nú frá einhverju að segja.
 Unnur og Edda Sonja komu í byrjun október í heimsókn og voru hérna  í nokkra daga. Það var virkilega gaman að fá heimsókn og nýttum við tímann vel og sýndum  þeim borgina og eyddum óheyrilegum tíma í fataverslunum J. En það er merkilegt að frá komu okkar til Bergen og þangað til að Unns og Edds komu þá hafði nánast rignt daglega. En það er eins og U&ES hafi haft einhver jákvæð áhrif á regn-guðina hérna, því það hefur rignt sáralítið síðan þær létu sjá sig og í raun frekar sólríkt hér í Björgvinsborg í októbermánuði.

Mæðgurnar fyrir framan Vassteigen 143....

En já ég er búnin að vinna á fullu á leikskólum hérna. Tek 4 strætóa á dag til að komast í vinnuna sem er ansi hreint hressandi.  Ég byrjaði sem sagt í lok september á leikskóla í Bönes þar sem ég var barnehage assistant á deild sem heitir Björnehylen en þar eru börnin 1-3 ára.  Ég kunni ágætlega við mig á þessum stað, en ég var bara að leysa af fram til 30 okt.  Svo fór ég á annan leikskóla núna 2. nóv en þar er ég á eldri deild með börn á aldrinum 3-6 ára.  En eftir að maður byrjaði að vinna gengur mun hraðar að læra málið,  þó maður lendi ennþá stundum í því að eiga erfitt með að koma  orðunum frá sér. En maður verður þó öruggari með hverjum deginum. Samstarfsfólkið er ágætt og spurja mikið um Ísland, það er ein sem vissi ekkert svakalega mikið um Ísland spurði hvort það væri rétt sem hún hafði  heyrt frá vini sínum að á Íslandi töluðu konur og karlar sitthvort tungumálið og að þetta þekktist aðeins á Íslandi. Ég hélt ég hefði skilið hana eitthvað vitlaust og bað hana um að endurtaka spurninguna. En já stelpugreyið hafði heyrt þetta einhversstaðar og gleypt við þessu....hahah

 Ein skondin saga þegar ég var nýbyrjaður sagði ég einni 5 ára að ég væri Íslenskur og gæti talað íslensku og hún væri norsk og talaði norsku ! En hún þvertók fyrir það og sagðist ekki tala norsku heldur Bergensku og að hún væri Bergenbúi en ekki Norðmaður !
Greinilegt að Bergenbúar eru stoltir en við sáum  einmitt stolt Bergen í sinni tærustu mynd á sunnudagskvöldið en þá fórum við á leik með fótboltaliði borgarinnar SK Brann.  En við vorum svo lánsöm að Birkir bauð okkar miða á leik Brann gegn Rosenborg, en þessi lið eru erkifjendur og rígurinn sá mesti held ég sem þekkist milli liða hér í Noregi. En Rosenborg  unnu deildina þetta tímabið en það var samt ekki að sjá í þessum leik, leikurinn var jafn og endaði 1-1.  Það var virkilega skemmtileg upplifun að vera á leiknum ásamt 18.000 öðrum og upplifa flotta stemmingu á Bergen Stadion. Það er ekki spurning að við skellum okkur okkar oftar á völlinn á næsta ári. Brann liðið endaði á 5. sæti og misstu því af evrópusætinu, en það hefði nú verið gaman að hafa þá í Uefa keppninni og  sjá íslenskt lið eða stórlið spila við Brann liðið hérna.

En annars er lítið sem við erum að gera merkilegt. Dagarnir eru yfirleitt frá 8-5 í skóla og vinnu og svo erum við mikið bara í afslappelsi heima við á kvöldin.  Anna er t.d. mjög dugleg í gæludýra tölvuleik á facebook þar sem hún verslar föt og húsgögn á einhvern ímyndaðan kött, mér finnst þetta frekar kjánalegt og geri óspart grín að henni,  hahaha henni finnst það ekkert fyndið. En Önnu til mikillar gleði þá fær hún að annast raunverulegt gæludýr í næstu viku, en þá verðum við að passa hund  nágrannans í nokkra daga. Önnu hefur lengi dreymt um að fá hund þannig að þetta verður gaman J

Annars er Anna líka búin að eignast strætó-vin, en Anna tekur alltaf strætó í skólann og vinurinn sem er bólugrafinn unglingur sest alltaf við hliðin á Önnu og sofnar alltaf um leið, þegar hann sefur þá hallar hann alltaf hausnum i fangið á Önnu þannig að Anna fær alltaf smá strætó-kúr á morgnanna. En Anna er búin að ákveða að láta hann heyra það þegar þetta gerist næst og biðja hann vinsamlegast að sofa á næturna ef hann ætlar að sitja við hliðin á sér í strætó.....hahahah.

En við erum búin að bóka flug og komum til Íslands 18. Desember og förum aftur til Bergen 8. janúar það verður næs að koma til Íslands í jólafrí.

 Mér dettur ekkert meira í hug sem ég get sagt frá þannig að ég læt þetta duga í bili.

Hilsen fra Bergen

Sælir góðir hálsar og hálslausir!

Ég myndi nú halda að það væri kominn tími á að láta vita af sér héðan úr Noregi.

Skólinn gengur mjög vel hjá mér, krakkarnir frábærir og námsefnið æði! Hefur meira að segja nokkru sinnum komið fyrir að mig dreymir að ég sé að hanna svæðið sem draumurinn gerist í... semsagt venjulegur draumur en ég þarf alltaf að laga, breyta eða búa til svæðið sem allt gerist í Við bekkurinn höfum frían tíma í febrúar og langaði okkur að fara í utanlandsnámsferð. Að sjálfsögðu stakk ég upp á RvkC en því miður höfðum við fengið svo gott tilboð til NYC að það var kosið og sigraði seinni borgin, og var það nú reyndar tæpt. Ég get nú ekki kvartað því ég er alveg til í að fara til New York. Svo getur maður komið með krakkana heim einhvetíma seinna

Það er gaman að segja frá því að Orri fékk smá afleysingarvinnu næstu tvær vikur á leikskóla. En það er víst mun hægara sagt en gert að fá vinnu hérna í Noregi fyrir Íslendinga og höfum við talað við nokkra sem fengu ekki vinnu fyrr en eftir tvo og hálfan þrjá mánuði svo þetta þykir bara mjög gott. Hann er semsagt að vinna með minnstu krökkunum á aldrinum 1 – 2 ára svo norskan er ekki mikið vandamál því hann er á nákvæmlega sama stað og þau í tungumálinu. Að sjálfsögðu eru krakkarnir alveg heillaðir af honum, enda eini karlmaðurinn á svæðinu fyrir utan annan eldgamlan karl sem Orri sér ferlega sjaldan.

Norksan okkar er að koma vonandi, ég er reyndar ekkert farin að tala nema nokkur orð inná milli og auðvitað farin að syngja lagið Rompa mi! Sem er brilliant! Orri aftur á móti er mjög duglegur að tala og reyna. Fólk hefur meira að segja spurt okkur hvaðan úr Noregi við séum. Það er kannski lítið að marka því fólkið sem hefur sagt það eru bara lítill tveggja ára strákur og fyllibitta í strætóskýli haha!

Það er nú búið að vera miklir tæknilegir örðugleikar hérna hjá okkur síðan við komum. Myndavélin tekur bara myndir af því sem henni hentar, tölvan hættir að kveikja á sér, heyrist ekkert í heyrnatólunum, síminn minn hættur að hlaða sig og uppþvottavélin okkar hefur bara virkað einusinni.

Við höfum nú aðeins verið að reyna að bjarga þessu. Við keyptum til dæmis ný heyrnatól, sem ég tók stolt með mér í skólann þar sem mér þykir mjög þægilegt að hlusta á ipodinn þegar ég er að vinna. En ég var nú svo heppin að þegar ég var að skera pappa með dúkahnífnum mínum að snúran á heyrnatólunum var fyrir og skar ég hana í tvennt. Algjör lúðapúði. Við ákváðum einnig að fara með tölvuna í Elkjøp eða Elko á íslenku og höfum við verið að bíða með það þangað til við höfum efni á að borga fyrir viðgerðina á henni og biðum þar lengi í röð eftir aðstoð. Þegar strákurinn kemur sagði ég honum að tölvan væri biluð og vildi vita hvort þeir gætu lagað hana. Fyrsta sem hann segir er að þetta sé alveg örugglega bara batteríið og reyndist það raunin. Við semsagt hefðum getað notað tölvuna allan tíman með því að nota bara hleðslutækið og taka batteríið úr. Ætlum við semsagt að bíða örlítið með að kaupa nýtt batterí þar sem þetta var nú ekki alvarlegra en það. Við vorum nú ekkert sérstaklega hress yfir því að uppþvottavélin virkaði ekki enda aldrei átt slíka og fannst okkur þetta nú vera mikill lúxus. Svo við spyrjum leigusalann okkar að þessu þegar hann kemur í heimsókn að athuga hvernig gengur hjá okkur. Hann labbaði að vaskinum og sagði að það væri nú betra að hafa kveikt á vatninu fyrir vélina. Hahahaha! Við erum svo miklir hrakfallabálkar! Þá semsagt hafði ég skrúfað fyrir vatnið þegar ég vildi að það hætti að leka heitu vatni í vaskinn til að spara það. En þetta var víst kolvitlaust hjá mér. Myndavélin er alveg jafn biluð svo það verða engar myndir á næstunni, en ég get lofað fullt af þeim um leið og við kaupum okkur nýja einhvetíma í framtíðinni

Nú bíðum við spennt eftir að fá heimsókn frá mömmu og Eddu en þær ætla að kíkja á okkur næstkomandi Miðvikudag og ætla að vera fram yfir helgi og fara heim á Mánudaginn. Við getum varla beðið eftir að sýna þeim fallegu borgina okkar en það eru því miður miklar líkur á að það verði rigning allan tíman sem er algerlega típískt fyrir Bergen.

Takk fyrir okkur í bili og ég skal reka á eftir Orra að koma fljótt með næstu færslu þar sem ég hef ekki alveg verið að standa mig

Bergenkveðja,

Anna Birna

Nú eru 16 dagar síðan við komum til Bergen og allt gengur ágætlega. Skólinn hjá Önnu er farin af stað á fullu og kann hún vel við sig, þessi vika fer þó mikið í það að á læra á tækin á verkstæðinu , reyndar kann Anna á öll tækin því þetta er allt svipað og í Iðnskólanum í HFJ. Þó er verkstæðið mun lélegra en Anna hafði kynnst í skólanum á Íslandi en þannig er það nú bara. 

Það hefur rignt stanslaust í meira en viku og eflaust meira regn hérna á viku en á Íslandi yfir eitt sumar, svo í morgun tók óvænt á móti okkur bongó blíða og sól og maður varð bara hissa á að sjá loksins til sólar. 
En ég er ennþá að leita að vinna og er með allar klær úti og sæki um allt mögulegt, það kemur vonandi fljótlega en mörg svörin eru á þá leið að þau séu að fara yfir umsóknir og gefi svar á næstu vikum. Þannig að maður þarf að vera þolinmóður og nýta tímann í eitthvað skemmtilegt . Hef t.a.m. nýtt tímann í að fara út að hlaupa og er það orðið að daglegt hjá mér að taka hálftíma hlaup um hverfið á morgnanna. Svo finnur maður sér eflaust eitthvað fótboltalið til að æfa með á næstunni.  

En það hafa víst  komið nokkrar hrakfallasögur af mér á þetta blogg,  þannig að nú er komið að einni Önnu-sögu J. 
 Það hefur ekki gengið þrautarlaust fyrir Önnu að komast heim til sín og eru þá 3 óviðráðanleg atriði sem gera henni erfitt fyrir ; gegndarlaust regn, löng og leiðinleg brekka og „hættuleg göngubrú“.  

Fyrir neðan götuna þar sem við búum er göngubrú nokkur sem við þurfum að fara yfir til að komast heim, brúin virkar ekkert svakalega traust, hún liggur yfir stóra umferðargötu og er þakin með rimlagrindum þannig að maður sér bílana þjóta framhjá þegar maður lítur niður. Þar að auki dúa grindurnar alltaf þegar maður labbar yfir. Þegar Anna gengur yfir þá er hjartað alveg á fullu hjá henni og hræðslan í hámarki. En brúin á víst að vera alveg traust segja þeir sem þekkja til. Þegar af brúnni er komið þá tekur við brött brekka og það er grautfúlt að ganga hana a.m.k. í rigningu og með þunga poka.

Eitt skiptið þegar við þurftum að ganga upp þessa brekku vorum við á leið heim úr innkaupaferð úr REMA1000 þar sem við keyptum ógrynni af mat. Vörurnar skiptust í 5 poka ég tók 3 poka og að auki tróð ég vörum í bakboka sem ég var með. Anna tók 2 poka, alltí lagi með það en við örkum heim á leið og þetta tekur óneitanlega í skrokkinn að ganga með pokanna upp brekkuna, Anna kvartaði sáran yfir hvað þetta væri mikið puð og vildi taka sér hvíld reglulega,  ég vildi drífa þetta puð af og dreif mig á undan. Anna biðlaði til mín þreytulega að um leið ég kæmi upp í hús ætti ég að koma á móti henni og hjálpa henni með pokana. Ég að sjálfsögðu varð við þessu og skundaði á móti henni um leið og ég hafði skilað mínum pokun. 

Ég kom að Önnslunni nánast farlama að þreytu skammt frá húsinu og hélt ég yrði ekki eldri þegar ég fann að hennar pokar voru fisléttir og ekki nema brotabrot að þeirri þyngd sem ég hafði burðast upp með, þá voru eldhúsrúllur i öðrum pokanum og klósettpappír í hinum hahahaha,  þannig að hér í Fyllingsdalen er Anna þekkt undir nafninu Papco-Stelpan J.

Annars erum við búin að koma okkur nokkuð vel fyrir hérna á Vatnsteignum,  Anna fór hamförum og setti saman stóra Ikea-hillu og var sko snögg að því. Ég setti saman skóhillu og skrifborð en á myndinni hér að neðan er Anna með hillunni sem hún setti saman svo listavel. En flassið á myndavélinni er bilað þannig að við eigum því miður ekki mikið af myndum til að sýna. En fyrir neðan eru þó myndir af okkur fyrir framan íbúðina góðu.


Svo er er ég/við orðin spennt fyrir leik Íslands og Noregs á laugardaginn og trúum við á sigur Íslands sem myndi gera útaf við HM vonir Nojaranna. En fótboltinn er ansi vinsæll hérna í Bergen og Noregi  og hann fær milið pláss í blöðum og sjónvarpi.
Brann-liðið hérna í Bergen er eitt besta fótboltalið Noregs og er það mjög áberandi hérna og við ætlum klárlega að fara á Brann-leik áður en tímabilið klárast.

En þetta er orðið gott í bili.

Kveðjur frá Björgvinsborg...

Hæhæ!

Jæja þá erum við búin að vera hérna úti í heila viku og Orri segir að það sé komið að mér að koma með eina færslu.

Það er svo sem ekki mikið búið að gerast síðan Orri bloggaði en það sem er líklegast mest spennandi er að ég er byrjuð í skólanum. Kennslan byrjar samt ekki fyrr en á mánudaginn en í þessari viku erum við að læra ýmislegt sem við kemur skólanum. Í dag var ég til dæmis að læra að slökkva eld og hvernig það er að vera í þykkum reyk. Annars hef ég ekki skilið neitt sem fram hefur farið. Ef ekki væri fyrir yndisleg bekkjasystkini mín væri ég líklega ennþá að reyna að komast inn í sjálfa bygginguna.

Við vorum semsagt ellefu sem komumst inn í innanhússarkítektinn og ég hef frábæra tilfinningu fyrir bekknum. Það hafa allir verið mjög alminnilegir og hika ekki við að útskýra allt fyrir mér. Við erum saman í lítilli stofu sem við getum gert heimilislega og notalega. Það er reyndar eitt mjög svo áhugavert við bekkinn okkar, en í honum eru sjö ljóshærðar myndarlegar stelpur og fjórir mjög svo nördalegir artí strákar. Hver ætli hafi skipað bekkinn? Minnir óneitanlega á ákveðinn sjónvarpsþátt.....

Við Orri höfum verið mjög dugleg að fara niður í miðbæ, þar sem hægt er að finna tónlistarfólk á götunum, H&M og fiskmarkaðinn. Fiskmarkaðurinn er einn af mínum uppáhalds stöðum hérna í borginni. Þar er að finna falleg blóm, elgsborgara, minnjagripi, steina, húfur, safaríka ávexti og auðvitað ferskan fisk og margt fleira. Svo er alltaf verið að bjóða þér að smakka hitt og þetta. Við höfum labbað þarna í gegn og fengið ferskar rækjur, nokkrar tegundir af reyktum lax, mismunandi kavíar og svo uppáhaldið okkar, grænar plómur. Við förum aldrei úr bænum nema að hafa með okkur poka með grænum plómum og kirsuberjum. Verst hvað það er allt dýrt hérna og þá sérstaklega maturinn, þökk sé genginu, en við leyfum okkur það nú samt.

Þú endist ekki lengi hérna í Bergen nema að hafa með þér góða regnhlíf. Svo í einni fiskmarkaðsferðinni okkar keypti Orri sér regnhlíf. Síðan þá hefur hann alltaf gengið voða stoltur með nýju regnhlífina sína í góða veðrinu og enginn kom dropinn. Þangað til í dag, en í dag byrjaði að rigna. Ég var í fínu opnu skónum mínum og Orri var regnhlífarlaus. Aldrei þessu vant. Hahaha! Við vorum rennandi vot þegar heim var komið. Enda er þetta ekki rigning einsog maður þekkir hana, við íslendingar eigum því miður ekki orð yfir þetta því hellidemba nær engan vegin að lýsa því sem kemur úr himnunum hérna í Bergen þegar það rignir.

Ekki nóg með það þá erum við að fara að taka strætó með grænu plómurnar okkar úr miðbænum, þegar Orri kíkir inn í einn strætóinn til að vita hvort hann fari á Fantoft, en strætóbílstjórinn rændi honum! Hahaha! Orri var svo hissa að hann rétt náði að stama útúr sér „but, but, but... my girlfriend!“. En bílstjórinn keyrði bara áfram einsog ekkert hefði gerst. Ég horfði alveg steinhissa á eftir strætónum sem keyrði bara áfram og hoppaði í næsta strætó. Orri beið mín á næsta stoppi, en hann hafði ekki klink til að borga í strætóinn þar sem ég hafði verið með allt klínkið.

En við komumst heilu og höldnu heim á Fantoft. En það verður ekki heim mikið lengur þar sem við erum að fara að flytja í nýju íbúðina á morgun!! Ég get ekki beðið!!
Ég er orðin hálf þunglynd á að vera í þessari holu hérna á Fantoft innan um nísku þjóðverjana og fleira óþrifalegt fólk. Eina sem ég hef gert hérna er að horfa á True blood sem eru alveg stór undarlegir þættir! Það er samt einkennilega erfitt að slíta sig frá þeim.... og svo horfði ég líka á Green mile í fyrsta skipti í gærkvöldi, ég grét og grét og grét. Þessi mynd er rosaleg, en svona ykkur að segja þá er svarti stóri gaurinn ekki svona ótrúlega stór í alvörunni en kvikmyndirnar hans gefa röddinni engin skil því hún er mun rosalegri og dimmari en hægt er að ímynda sér. Ekki að ég sé að monta mig neitt en ég hef hitt hann og ef ég hefði vitað þá að hann hefði leikið svona yndislegan karakter sem snerti mig svona þá hefði ég rokið upp faðmað hann.

Ég ætla ekki að hafa þetta mikið lengra að sinni.

Kær Bergen kveðja,

Anna Birna

P.s.

Anna    +4797135855

Orri      +4797108966

Skype – annabirna21

Nú erum við flutt til Bergen og ákváðum við að setja upp eina smekklega bloggsíðu að því tilefni. Ég skelli fram fyrstu færslunni, svo reynum við að koma með reglulegar fréttir af okkur og setjum eflaust inn myndir við tækifæri.

Nú er þriðji dagurinn í nýju landi að kveldi komin og nokkuð margt fréttnæmt hefur gerst. Flugið okkar var snemma á þriðjudeginum 18 ágúst, við höfðum notað daganna á undan til að pakka, ganga frá íbúðinni og kveðja vini og vandamenn. Allt var klappað og klárt og ekkert átti að fara úrskeiðis, nema hvað Anna Birna nælir sér í miður hressilega magakveisu um nóttina fyrir flugið. Flensan var með þeim verri sem ég hef séð og skvísan gat varla hreyft sig vegna lasleika og klósettferðir voru ansi tíðar hahahah. Allavega var biðin á flugvellinum og flugið virkilega erfitt vegna þessa, en þetta hafðist allt saman á endanum og var heilsan orðin bærileg þegar við komum að íbúðinni sem við fengum úthlutað á Fantoft-stúdentasvæðinu. Íbúðin sem er frekar ódýr var eiginlega eftir því, ekki miklu til kostað í hana, né svæðið í kring. En það sem verra var að við fengum ekki þá íbúð sem okkur hafði verið lofað. Okkur hafði verið lofað paríbúð með eldhúsi, baðherbergi og sjónvarpi. En það sem við sátum upp með var íbúð á 13 hæð í blokk D þar sem við deildum agnarsmáu eldhúsi með 10 öðrum nemendum. Frekar erfitt að sætta sig við þetta sérstaklega þar sem eldhúsið var síður en svo glæsilegt og við fengum úthlutað hálfri hillu í ísskápnum. Eins var ekkert sjónvarp eins og um var samið. Þetta tók aðeins á taugarnar og vorum við frekar fúl með þetta og ég ætlaði í framhaldinu að ná í eitthvað að borða handa okkur enda við ansi hungruð eftir langan dag. En ekki tók betra við, ég ætlaði að nota lyftuna enda ekkert grín að labba niður 13 hæðir, en auðvitað til að toppa daginn festist ég í lyftunni. Það var einhver neyðarsími sem ég hringdi í og hjálp átti að berast innan skamms, biðin eftir björgun var hátt í þrjú korter. Allavega fórum við í háttinn á þriðjudeginum þreytt eftir viðburðaríkan dag.

Fantoft-þar sem nánast öll þjóðarbrot heimsins sameinast

Í gær rákumst við svo á auglýsingu á íbúð sem hentaði vel fyrir par sem sækir skóla í miðbæinn. Leigusalinn var íslenskur þannig að við ákváðum að skoða hana og var hún virkilega heillandi. Maðurinn var virkilega almennilegur við okkur og leist vel á okkur og vildi fá okkur sem leigjendur. Þannig að við erum að fara flytja þangað áður en mánuðurinn er úti.  Íbúðin er í Fyllingsdalen í rólegu og fallegu hverfi skammt frá miðborginni. Það er reyndar monster brekka til að komast upp að henni og eflaust kemst maður í tuddaform af labbinu. Íbúðin er í litlu rauðu raðhúsi við skóg og stöðuvatn er rétt hjá. En við þurftum auðvitað að segja upp íbúðinni á Fantoft og það gekk ekki þrautarlaust fyrir sig.  Þeir vildu að við borguðum 3 mánuði ágúst, september og október. Það fannst okkur ekki sanngjarnt þar sem við pöntuðum ekki íbúð sem þessa. En eftir nokkur email skeyti  gáfu þeir sig og slepptu okkur með að borga aðeins ágústmánuð.

En annars erum við búin að skrá okkur í landið og norsk kennitala og símanúmer á leiðinni J. Svo byrjar Anna í KHIB skólanum á mánudag þar sem námið í innanhúshönnun tekur við. Þá hittir hún krakkana sem hún á eftir að læra með í þrjú ár þannig að auðvitað er Anna spennt. Ég fer svo á morgunn á vinnumiðlun og hitti ráðgjafa þar og vonandi get ég farið að vinna sem fyrst og byrjað að þéna norske kroner.

Annars hef ég verið að reyna að tjá mig á norsku með misjöfnum árangri, en gömul dönskukunnátta fleytir mér eitthvað áfram hahaha.

En ég held þetta sé orðið gott í bili, við bloggum örugglega næst þegar við erum komin í nýju íbúðina.

Kv. Orri